Büyüdükçe öğreniyorsun duvarların o kadar da kalın olmadığını, sesin, başına buyrukluğunu, dilediğinde dilediği yere ulaşıp, dilediğinde duvara çarpıp dağıldığını sesin, büyüdükçe öğreniyorsun…
Duvarlar kadar kalın insanlar tanıyorum, duvarlar kadar saydam insanlar bir de, onların yanında olmalıyım, huzursuz ruhlar kardeşliği de adına ya da ne istersen de kimin umurunda?
Göz oyuklarından girilmiyor insanın içine, insanın içine girilecek uzuvlar neden yanlış yerde? Bana arkanı dönmeni değil, gözlerini kaçırmamanı istiyorum sadece! Gereksiz deliklere tuğlalar örüp oje ile yapıştırmak geçiyor içimden, içimden neler geçiyor bir bilsen!
Uykularım düzensiz olduğu için mi dengesizliğim, şehrin ışıklarını kapatırsam deliksiz bir uyku çekebilir miyim?
Mümkünse senden gitmeni isteyeceğim, kusura bakmazsan kapıya kadar eşlik etmeyeceğim, sonra şehrin ışıklarını kapatıp deliksiz bir uyku çekeceğim, hem bak ne diyeceğim:
“kimseyi uğurlamaya gerek yok herkes geçirir kendini feleğin çemberinden…”
Müsaade sizin!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder